„Pamiętam jeden ze swoich pierwszych biegów na dystansie dziesięciu kilometrów, kiedy po odebraniu pakietów startowych, jeden z moich kolegów wyciągnął arsenał tubek przypominających pastę do zębów. W związku z tym, że staż biegowy miałem krótszy niż chrupki kukurydziane okres przydatności do spożycia, nie wiedziałem, co to takiego. Jak się okazało, były to żele energetyczne, które podobno dawały kopa w trakcie biegu. Kolega, widząc, że zerkam z zaciekawieniem na jego zasoby szczelnie zapakowanej, rzekomo płynnej energii, wręczył mi jedną z nich i poinstruował, gdzie i kiedy powinienem ją sobie zaaplikować. Stanąłem więc na starcie, trzymając w dłoni tubę, i – nie ukrywam – dziwnie się czułem z tym opakowaniem, które byłoby idealnym uzupełnieniem kreacji składającej się z pidżamy, podczas gdy w ręku trzymałbym szczoteczkę do zębów. W tamtym okresie byłem nastawiony na bicie rekordów życiowych, więc skoro to miało mi pomóc w uzyskaniu nowego, pełny nadziei, a raczej pewny sukcesu – wystartowałem przed siebie.Zgodnie z instrukcją w okolicy piątego kilometra odbezpieczyłem opakowanie i wcisnąłem w siebie coś, co konsystencją przypominało bardzo gęsty kisiel. Wtedy pożałowałem, że moja ciekawość wzięła górę, a ja otworzyłem puszkę Pandory. W tym małym opakowaniu skoncentrowano cały cukier świata, który rozlał się w moich ustach. Czułem się, jakby ktoś przyspawał mi język do podniebienia i dla pewności, że go nie oderwę, przybił go gwoździem. W związku z tym, że nie były to zawody w żadnym wielkim mieście, nie mogłem liczyć na punkt nawadniający, który by ulżył memu cierpieniu. To była pięciokilometrowa walka z lepkością w ustach, która na zawsze pozostanie w mej pamięci…”

~ „Vegenerata bieg przez kuchnię, czyli szalone menu ultramaratończyka”

• 400 g mrożonych porzeczek (czarne i czerwone),
• 30 g odżywki białkowej,
• 2 łyżki syropu daktylowego.

1. Świeże porzeczki wrzucamy do zamrażalnika na około 24 h.
2. Porzeczki wrzucamy do kielicha blendera, dodajemy odżywkę białkową i syrop daktylowy.
3. Miksujemy.
4. Podajemy zmiętą i czekoladą

Proteinowe lody idealnie sprawdzają się w upalne dni po mocnym treningu. Chyba nie ma nic lepszego niż odżywcza porcja świeżości. Życzę udanego miksowania, oraz udanego dnia.

POLEWA:

• ok. 20 sztuk suszonych śliwek,
• woda,
• 1 łyżeczka przyprawy korzennej,

1. Śliwki wrzucamy do blendera kielichowego, dodajemy przyprawę korzenną i wody, tak by przykryła ich powierzchnię.
2. Miksujemy do uzyskania gęstego sosu. Jeśli pojawią się problemy i pozostaną kawałki śliwek, można przepuścić sos przez sitko. Uzyskamy wtedy gładką polewę.

LODY (w tym przypadku bez żadnych nowości):

• 2 banany,
• 2 łyżki masła orzechowego,
• 2 kostki czekolady,
• orzechy ziemne do posypania.

1. Banany kroimy w plastry i wrzucamy do zamrażalnika. Nie dysponuję robotem kuchennym za grube miliony, dlatego nie zmroziłem bananów na kamień. Starałem się kontrolować stopień ich zamrożenia i gdy lekko stwardniały, przekazałem je do dalszej obróbki.
2. Banany wrzucamy do malaksera wraz z masłem orzechowym i miksujemy na gładką masę.
3. Przed nałożeniem do pucharków, czy wafla, ścieramy kostkę czekolady i delikatnie mieszamy z lodami.
4. Polewamy śliwkowo-piernikowym cudem i posypujemy orzechami.

Lody bananowo-orzechowe są tak powszechne i proste w wykonaniu, że na pewno dla nikogo nie będą zaskoczeniem. Jeśli chodzi o polewę, tutaj dostałem orgazmu kulinarnego, który wyłączył racjonalne myślenie na resztę dnia. Życzę wszystkim miłego schładzania, oraz smacznego.