kolacja – Vegenerat Biegowy

WYTRAWNE GOFRY Z SOJOWYM TWAROGIEM I POMIDORAMI

Przemysław Ignaszewski — Wed, 16 Feb 2022 18:16:49 +0000

Wstyd się przyznać, ale przez 8 lat rzeźbienia w kuchni roślinnej nigdy nie zdecydowałem się na gofry. Nie, żebym bał się tego dania, czy wymyślał jakieś inne fanaberie. Najzwyczajniej w świecie nie miałem gofrownicy. Jako dzieciak, często jadałem gofry, które ociekając bitą śmietaną i owocami z syropu, pieściły kubki smakowe i solidnie rozpychały dupę. Nie ma się zatem co dziwić, że już jako dziecko dźwigałem brzemię otyłości. Dziś moje upodobania się nieco zmieniły i nie muszę wcinać gofrów na słodko. Nie tęsknię ani za śmietaną, ani za wątpliwej jakości owocami, ale byłem ciekawy, jak podejdą mi gofry w wersji wytrawnej. Nie było sensu, by dłużej nad tym dywagować, więc odpaliłem przeglądarkę i sprawdziłem, czy w najbliższym składzie AGD mają na stanie gofrownicę i tak stałem się posiadaczem kolejnego sprzętu. Jak na razie nie myślę o tym, gdzie ją będę przechowywał, gdyż pewnie przez kilka dni będę testował wszystkie wersje wytrawne, a i pewnie zahaczę o jakiś słodki akcent. Tymczasem zostawiam Was z poniższym przepisem i lecę zachwycać możliwościami sprzętu, na który nie wydałem milion monet.

GOFRY:

1 kubek mąki (pojemność około 250 ml),
1 kubek mleka roślinnego (ten sam kubek),
1 łyżeczka proszku do pieczenia,
1 łyżka oleju z pestek winogron,
sok z połowy cytryny,
cukier i sól – w tym przypadku sami musicie zdecydować o ilości. Jeśli gofry mają być na słodko, dajcie więcej cukru. Jeśli chcecie wytrawne, dorzućcie więcej soli.

Suche składniki mieszamy ze sobą.
Olej mieszamy z mlekiem i cytryną.
Mieszamy wszystko i odstawiamy na około 15 minut.
Gotowe ciasto wylewamy partiami na gofrownicę i pieczemy do uzyskania rumianego koloru.
Z powyższej porcji wychodzi 6 gofrów

TWAROŻEK:

Za bardzo nie chciało mi się kombinować, więc wykorzystałem ten przepis.

Żeby nieco poprawić konsystencję dodałem dwie łyżki jogurtu kokosowego PLANTON, wkroiłem pół czerwonej cebuli, doprawiłem pieprzem i solą.

POMIDORY:

15 pomidorów koktajlowych (ilość na dwie solidne porcje),
2 łyżki dobrej oliwy z oliwek,
pieprz,
sól,
około 1/2 szklanki soku z kimchi,
2 ząbki czosnku.

Na oliwie podsmażamy czosnek. Koniecznie go pilnujcie, gdyż dziad lubi się szybko przypalać.
Do podsmażonego czosnku, dodajemy pomidorki. Tutaj też musicie uważać, bo gdy zaczną pękać, oliwa będzie strzelać we wszystkie strony.
Gdy pomidorki zaczną puszczać sok, podlewamy wszystko „wyciągiem” z kimchi. Redukujemy wszystko, tak by nie było zupy pomidorowej.
Na koniec delikatnie wszystko posypujemy solą i pieprzem. Jeśli stwierdzicie, że sos z kimchi to za mało, możecie dorzucić ostre papryczki.

Na gofry nakładamy wcześniej przygotowany twarożek.
Na twarożku układamy pomidory, nie żałując oliwy z tym co oddały pomidory i kimchi.
Na koniec dorzucamy kiełki, kolendrę i co tam jeszcze zechcecie.
Jako fajne wykończenie sprawdzają się zmielone orzechy włoskie, wymieszane z płatkami drożdżowymi.

DROŻDŻOWE ROLADKI Z PIECZARKAMI I BAKŁAŻANEM

Przemysław Ignaszewski — Thu, 03 Feb 2022 11:33:44 +0000

Bywają takie poranki, które nie należą do lekkich i łatwych. Wstajesz z łóżka i zanim postawisz stopę na podłodze, już się wkurzasz, bo koty postanowiły zabawić się Twoim kapciem i wcisnęły go pod łóżko lub zrzuciły ze schodów. Gdy po kilkuminutowych poszukiwaniach odnajdujesz zgubę, transferujesz swe zaspane ciało do kuchni. Otwierasz lodówkę i bez większej inwigilacji i szperactwa wiesz, że z połowy przerżniętego bakłażana, smutnych, zmęczonych czasem pieczarek i kilku suszonych pomidorów, niewiele jesteś w stanie wykombinować. Czytelnikowi wątpiącego w mą kreatywność przypominam, że do pełnego przebudzenia potrzebuję około 30 minut, a minęło dopiero 12. Wciągnę bułę na sucho – pomyślałem. Gdy otworzyłem chlebak, moim oczom ukazało się wielkie NIC wymieszane z pustką. Gdybym się nachylił nad tym pojemnikiem i głośniej coś powiedział, echo obudziłoby wszystkich domowników i sąsiadów w promieniu 10 kilometrów. No dobra, mogę zapomnieć o szybkiej, pysznej kanapce. Na zapchanie gęby suchą bułą też nie mam co liczyć. Muszę spiąć poślady i zasuwać do sklepu. Zanim zacząłem się ubierać, przypomniałem sobie, że o 5 nad ranem, jakiekolwiek pieczywo mogę dostać na stacji benzynowej, kupując hot doga bez kiełbasy. Nie miałem wyjścia, musiałem zakasać rękawy, przeprosić lodówkowy asortyment i ubłagać mąkę, by pomimo wczesnej pory, połączyła się w miłosnym uścisku z drożdżami. Nie było lekko o świcie zabrać się za gotowanie, ale tym sposobem ch**owy początek dnia, zamieniłem w smaczny poranek.

CIASTO:

1 i 1/2 szklanki mąki pszennej,
15 g drożdży,
135 ml ciepłej wody,
1/2 łyżeczki cukru,
1/2 łyżeczki soli,
2 łyżki oliwy z oliwek,

Do miseczki wrzucam drożdże, cukier, wlewam ciepłą wodą. Wszystko mieszam i odstawiam na chwilę w ciepłe miejsce, by drożdże „ruszyły”.
Mieszam sól z mąką, wlewam do nich pracujące drożdże, oliwę i wyrabiam bardzo gładkie ciasto. Odstawiam pod przykryciem na około 30-45 minut do wyrośnięcia. Ciasto powinno zwiększyć swoją objętość co najmniej dwukrotnie.

FARSZ:

150 g pieczarek,
1/2 bakłażana,
5 suszonych pomidorów z zalewy,
2 łyżki sosu sojowego,
1 cebula,
2 ząbki czosnku,
pół pęczka natki pietruszki,
zalewa z suszonych pomidorów.

Bakłażana kroimy w plastry, obsypujemy solą i odkładamy na około kwadrans. Po tym czasie plastry osuszamy ręcznikiem, po czym grillujemy przez około 5 minut z każdej strony.
Pieczarki oczyszczamy kroimy w plastry i smażymy na zalewie z pomidorów. Gdy już się lekko zarumienią, dorzucamy cebulę, a gdy ta się zeszkli dodajemy czosnek. Po około 2 minutach dodajemy sos sojowy i dusimy przez około 1 minutę. Doprawiamy pieprzem i solą.
Pieczarki przekładamy do miski, dodajemy bakłażana, suszone pomidory i kilka razy miksujemy blenderem. Chodzi o to, by farsz dobrze rozprowadzał się na cieście. Na koniec dodajemy posiekaną natkę pietruszki lub kolendrę. Ososbisćie dodałem jedno i drugie.
Ciasto które wyrosło, przekładamy z miski na blat podsypany mąką. Wałkujemy na grubość około 2 mm. Staramy się uzyskać prostokąt lub kwadrat. Farsz nakładamy na 3/4 powierzchni ciasta, rozpoczynając od dolnej krawędzi. Zwijamy tworząc roladę. Koniec ciasta, gdzie nie znajduje się farsz, smarujemy wodą i sklejamy ze zwiniętą roladą.
Roladę tniemy na kilkucentymetrowe kawałki i układamy pionowo w naczyniu, wyłożonym papierem do pieczenia. Górną część roladek, można posmarować zalewą z suszonych pomidorów. Góra będzie pięknie rumiana i bardziej aromatyczna.
Pieczemy przez około 20 minut w temperaturze 180 stopni (bez termoobiegu).

ZIEMNIAKI ZAPIEKANE Z POREM

Przemysław Ignaszewski — Tue, 25 Jan 2022 16:37:47 +0000

Był czas w moim życiu, że por kojarzył mi się tylko z zielskiem, które pływało w rosole. Nie oznacza to jednak, że patrzyłem na niego krzywo. Broń Boże! Jako jedyny przedstawiciel rodziny, ładowałem sobie całe zielsko na talerz, rozdrabniałem i mieszałem z makaronem. Rosół mógł nie istnieć, gdy na talerzu miałem mix marchewki, pietruszki, lubczyku i pora. Po latach, gdy stawiałem pierwsze kroki w kuchni roślinnej, zacząłem dostrzegać jego potencjał i coraz częściej gościł w moim menu. Z racji jego rurkowatego kształtu, zacząłem go faszerować strączkami. Szybko jednak zrezygnowałem z tego posunięcia, bo rurki w trakcie załadunku, rozpier… się, a ja widzący klęskę rozwijającą się w moich dłoniach, kląłem jak szewc po strzale w palec wskazujący. Innym razem postanowiłem zrobić lasagne z sojowym sosem bolońskim. Tutaj dopiero były cyrki. Mało tego, że ser wegański, który nabyłem drogą kupna, nie rozpuścił się, to por, który miał imitować makaron, zachowywał się jakby był kawałkiem brezentu. Za cholerę tego nie szło pokroić. Przestałem eksperymentować i skupiłem się na mniej wyszukanych kombinacjach lawirujących w kręgu zup, zapiekanek, czy też surówek. Możliwe, że jeszcze kiedyś powrócę do kombinowania z porem, ale chcąc zachować spokój i nerwy w nienaruszonym stanie, skupię się na prostocie.

4 średniej wielkości ziemniaki,
1 duży por,
3 pieczarki,
1 łyżka tymianku,
1 łyżka majeranku
250 g śmietany roślinnej 18% (plantON),
5 plastrów sera SIMPLY,
pieprz,
sól,
2 łyżki oleju z pestek winogron.

Ziemniaki myjemy i wraz ze skórką tniemy za pomocą szatkownicy na cienkie plastry.
Do ziemniaków dodajemy 1 łyżkę oleju, majeranek, tymianek i sól. Wszystko mieszamy.
Boki naczynia smarujemy pozostałym olejem i układamy ziemniaki na bokach i spodzie naczynia żaroodpornego. Nie układamy zbyt wielu warstw, by wszystkie ziemniaki się dopiekły.
Na ziemniakach układamy pokrojone w plastry pieczarki.
Por kroimy na 5 mm plastry, doprawiamy pieprzem i solą.
Do pora dodajemy śmietanę i pokrojony na mniejsze kawałki ser. Wszystko mieszamy i przekładamy do naczynia żaroodpornego.
Zapiekamy przez około 50-60 minut (wszystko zależy od piekarnika) w temperaturze 180 stopni (bez termoobiegu).

BAO Z CHLEBOWCEM SRIRACHA

Przemysław Ignaszewski — Mon, 24 Jan 2022 14:12:28 +0000

Z bułeczkami bao, po raz pierwszy spotkałem się na Wege Festiwalu w Bydgoszczy. Miękkie, puszyste ciasto i w środku fantastycznie przyrządzony chlebowiec, którego również wcześniej nie smakowałem. Doświadczenie wypełnione ślinotokiem. Wczoraj, po długim wybieganiu, wpadłem na pomysł, by odświeżyć wspomnienie o chińskich bułeczkach, serwując je również z chlebowcem. Wiedziałem, że nie będzie lekko, bo głód zaczął już mnie smagać biczem po żołądku, więc nie mogłem sobie pozwolić na eksperymenty w postaci marynowania jackfruita. Musiałem działać dynamicznie i skutecznie, żeby już dłużej nie czekać na upragniony posiłek. Przygotowałem sobie wszystkie produkty, naczynia, uporządkowałem myśli…No właśnie z tym ostatnim coś nie do końca zagrało, bo moje uwielbienie do mąki i drożdży odrobinę się zagalopowało. Tajemnicą poliszynela jest fakt, że uwielbiam smak drożdży. Troszkę się rozpędziłem w ich odmierzaniu. Ciasto szybko osiągnęło zadowalające rozmiary, a jego dalsza obróbka, była czystą formalnością, która odziała się w przyjemność. Zaskoczenie przyszło, gdy ułożyłem ciasto na parze. Po 20 minutach, zamiast subtelnych małych bułeczek, miałem wulgarnie nabrzmiałe buły. Swoją drogą, niezłe danie mi się wczoraj ujeBAO.

500g mąki pszennej,
20 g świeżych drożdży,
3 łyżki cukru trzcinowego,
2 łyżki oliwy z oliwek,
230 ml mleka owsianego.
olej do smarowania.

Pracę rozpoczynamy od przygotowania zaczynu : W 100 ml ciepłego mleka rozpuszczamy drożdże i mieszamy w miseczce z 2 łyżkami mąki. Odstawiamy na 15 minut by drożdże ruszyły.
Gdy drożdże ruszą, pozostałą mąkę mieszamy z cukrem, mlekiem, oliwą oraz gotowym zaczynem i wyrabiamy ciasto,
Ciasto odstawiamy w misce, pod przykryciem w ciepłym miejscu i czekamy aż podwoi swoją objętość.
Po wyrośnięciu dzielimy ciasto na 8 części i formujemy kulki, które rozwałkowujemy na eliptyczny kształt o długości ok. 15 cm. Wierzch powstałego placka smarujemy olejem i składamy na pół. Naoliwiona część ma być wewnątrz. Ciasto kładziemy na kwadrat wycięty z papieru do pieczenia i odkładamy do parowaru. Pozostawiamy na około 15 minut i dopiero po tym czasie rozpoczynamy dwudziestominutowy proces parowania.

CHLEBOWIEC SRIRACHA:

1 puszka chlebowca 565 g (zielona puszka),
1 cebula,
3 ząbki czosnku,
1 łyżka sosu sojowego,
2 łyżku sosu wegańskiego sriracha,
olej do smażenia.
opcjonalnie pieprz i sól.

Chlebowca wyciągamy z puszki, kładziemy na sito i płuczemy bardzo dokładnie, po czym osuszamy za pomocą ręcznika.
Chlebowca rozrywamy w palcach na mniejsze kawałki, po czym wrzucamy na patelnię z rozgrzanym olejem. Miałem do dyspozycji zalewę po suszonych pomidorach, więc ją wykorzystałem do tego dania.
Gdy chlebowiec się odrobinę zarumieni, dodajemy pokrojoną w pióra cebulę i przeciśnięty przez praskę czosnek.
Gdy cebula zmięknie, dodajemy sos sojowy i szybko mieszamy, by dotarł do każdego skrawka chlebowca. Możemy delikatnie poddusić naszą zawartość patelni i dodać 1/4 szklanki ciepłej wody, która bardzo szybko odparuje.
Po odparowaniu wody, dodajemy sos sriracha, a gdy się wszystko połączy, ściągamy z palnika. Farsz gotowy do podania.

Dodatki potrzebne do faszerowania bułeczek:

roszponka,
ogórek zielony,
majonez,
kimchi,
kolendra, sezam.

MAJONEZ KIMCHI

Do dwóch łyżek majonezu, dodajemy 1 łyżkę kimchi. Mieszamy. Gotowe.

Propozycja podania, to moja osobista wizja. Jeśli ktoś chce podać bao z innym farszem, nie ma żadnego problemu. To dani jest elastyczne jak turecka koszulka, po pierwszym praniu. Gdyby ktoś był ciekawy, jaką przyjąłem kolejność faszerowania bułeczek, oczywiście już ją podaje. Po rozchyleniu bułki układamy: ogórka, roszponkę, chlebowca, majonez kimchi, kolendra, sezam.

PIECZONA FASOLA W SZMACIE

Przemysław Ignaszewski — Tue, 18 Jan 2022 17:01:51 +0000

Placek tortilla pojawił się w moim życiu ładnych kilkanaście lat temu. Od pierwszej chwili przypadliśmy sobie do gustu, gdyż nic tak nie ratowało sytuacji jak szmata, która nafaszerowana warzywami, była świetnym zamiennikiem pieczywa. Przez wszystkie lata znajomości, opanowałem najróżniejsze techniki zwijania i zawijania. Składałem elastyczne placki w trójkąty, owale, kwadraty, rożki, stożki i cholera wie w co jeszcze. Było to tak dawno, że już nie pamiętam. Jednak, żeby nie było tak kryształowo, w każdej opowieści z której wylewa się optymistyczny wodotrysk, musi pojawić się jakieś ale. No i tak też jest w tym przypadku. Od kiedy tortilla zaczęła się przewijać pomiędzy moimi garami, bardzo chciałem ją wypełnić fasolą w pomidorach. Wielokrotnie podejmowałem próby, by choć przybliżyć się do spełnienia swoich pragnień, ale zawsze kończyło się tak samo. Fasola, zamiast pozostawać w zamkniętej strukturze placka, postanawiała robić mi na złość i roz***dalała się po całej patelni, czy też opiekaczu. Myślałem już, że może stopień ostrości jest za wysoki i rozcina strukturę szmaty. Odpuściłem na kilka lat fasolowe próby, ale ostatnio znów powróciły pragnienia i niespełnione marzenia. Biorąc pod uwagę, że po latach jestem bogatszy o kilka pięter wiedzy kulinarnej, wpadłem na pomysł, by tę wiatropędną francę podpiec. No i masz. Tyle lat cierpienia i tęsknoty, a wystarczyło użyć piekarnika.

1 puszka czerwonej fasoli,
1 puszka pomidorów,
1 łyżeczka koncentratu pomidorowego,
1 cebula,
3 ząbki czosnku,
1 łyżeczka czerwonej papryki słodkiej,
pieprz,
sól,
mała papryczka chilli/jalapeno
opcjonalnie można dodać pół łyżeczki papryki wędzonej.

/zdjęcie wyszło fatalnie, ale niestety innym nie dysponuję/

Na patelni z rozgrzanym olejem podsmażamy pokrojoną cebulę, czosnek i papryczkę.
Gdy cebula się zeszkli dodajemy pomidory i koncentrat pomidorowy.
Przyprawiamy.
Gdy pomidory odrobinę się zredukują, odsączamy fasolę z wody, płuczemy i wrzucamy na patelnię. Dusimy jeszcze przez kilka minut.
Zawartość patelni przekładamy do naczynia żaroodpornego i wkładamy do piekarnika.
Pieczemy przez 40-50 minut (każdy piekarnik jest inny) w temperaturze 180 stopni (bez termoobiegu).

Żeby danie było kompletne, musimy zrobić sos, do którego będziemy potrzebować:

100 ml jogurtu kokosowego,
1 spory ząbek czosnku,
kolendra,
1 łyżeczka majonezu wegańskiego,
sól, pieprz.

Jogurt mieszamy z majonezem.
Kolendrę siekamy. Ilość jest uzależniona od Was. Osobiście lubuję się w tym ziole, dlatego dałem jej sporo.
Czosnek przeciskamy przez praskę.
Wszystko mieszamy ze sobą, doprawiamy pieprzem i solą.

Do ostatniego etapu będziemy potrzebować.

3 placki pełnoziarniste tortilla,
3 łyżki kukurydzy,
ostre papryczki (jeśli lubisz dowalić z ostrością).
kilka listków szpinaku, lub innego „zielska”.

W dolnej części placka, na środku układamy fasolę, kukurydzę, zielsko i ewentualnie dodatkową paprykę. Boki zaginamy do środka i rozpoczynając od miejsca gdzie jest farsz, zwijamy placek.
Placek układamy zamknięciem do dołu, by nam się nie rozpadł. Do opiekania możemy użyć zwykłej patelni, patelni grillowej, opiekacza.
Podajemy z wyżej przedstawionym sosem.

Jeśli ktoś chciałby się trochę bardziej pobawić w kuchni, odsyłam do przepisu na placki tortilla w wersji orkiszowo-kukurydzianej .